Californische rivierkreeft ( Pacifastacus leniusculus )

 

De signaalkreeft is te herkennen aan de witte vlek op de bovenzijde van het scharniergewricht van de grote scharen.

Soms is de vlek ook turquoise of lichtblauw van kleur.

De onderzijde van de scharen kleurt oranje tot felrood.

De kleur van het schild is overwegend licht- tot donkerbruin.

Mannetjes zijn iets groter dan vrouwtjes.

Vorm en grootte van scharen kunnen bij deze soort erg variëren.

Het schild is meestal glad en vertoont geen stekels of knobbels.

Van nature komt de signaalkreeft voor van het zuidwesten van Canada tot Californië in het zuiden van de Verenigde Staten.

Door introductieprogramma's behoort hij tot een van de meest wijdverspreide uitheemse zoetwaterkreeften in de Europese wateren.

De soort gaat gemiddeld een tiental kilometers per jaar per stroomgebied vooruit.

De signaalkreeft is een invasieve soort omdat ze de originele Europese zoetwaterkreeft of edelkreeft verdrijft uit haar natuurlijke habitat.

Wanneer de Californische zoetwaterkreeft of signaalkreeft de habitat van de edelkreeft binnendringt en drager is van de kreeftenpest, decimeert ze de populatie edelkreeften binnen afzienbare tijd.

Signaalkreeften voeden zich bij voorkeur met dierlijk voedsel.

Via lipofuscinekwantificering werd aangetoond dat de Californische zoetwaterkreeft tot twintig jaar oud kan worden.

De signaalkreeft kan zich na zijn eerste levensjaar voortplanten.

De voortplanting vindt plaats in oktober.

Een vrouwelijke signaalkreeft draagt 200 tot 500 eitjes.

Op het einde van de lente komen de eitjes uit.

In tegenstelling tot de inheemse zoetwaterkreeft kan de signaalkreeft beter tegen vervuild water en heeft ze eenmaal uitgezet in Europese wateren een grotere overlevingskans.